CivStory

ایلخانان: فرمانروایی مغولان در ایران (۱۲۵۶–۱۳۳۵)

ایلخانان مغول چگونه از مراغه و تبریز بر ایران فرمان راندند؛ از سقوط بغداد تا اصلاحات غازان‌خان و گنبد سلطانیه.

باز کردن نقشه تعاملی

ایلخانان چه کسانی بودند؟

ایلخانان شاخه‌ای از خاندان چنگیزی، خاندان فرمانروای امپراتوری مغول، بودند که از دهه ۱۲۵۰ میلادی تا مرگ ابوسعید در ۱۳۳۵ بر ایران، عراق، قفقاز جنوبی و بخش بزرگی از آناتولی فرمان راندند. بنیان‌گذار این دودمان، هولاکو، نوه چنگیزخان بود که برادرش، منگوقاآن، او را به غرب فرستاد. عنوان «ایلخان» را معمولاً به معنای خانِ تابعِ قاآن بزرگ می‌دانند؛ تابعیتی صوری که با تجزیه امپراتوری مغول به دولت‌های رقیب رنگ باخت.

لشکرکشی هولاکو بسیار خونین بود. در ۱۲۵۶ بیشتر دژهای اسماعیلیان نزاری، از جمله الموت، تسلیم شدند و در ۱۲۵۸ سپاه او بغداد را غارت کرد و آخرین خلیفه عباسیِ مستقر در بغداد، مستعصم، را کشت. اندکی بعد، در ۱۲۶۰، سپاهی مغول در عین جالوت از ممالیک شکست خورد و مرزی دیرپا در امتداد فرات شکل گرفت.

دستاوردهای ایلخانان: دانش، تاریخ‌نگاری و معماری

فرمانروایان مغول به دست دیوان‌سالاران ایرانی، همچون برادران جوینی، حکومت می‌کردند و دربارشان به محل دیدار دانش ایرانیان، چینیان و مردمان آسیای مرکزی بدل شد. هولاکو هزینه رصدخانه مراغه را برای خواجه نصیرالدین طوسی فراهم کرد و حاصل آن «زیج ایلخانی» بود. پس از آن‌که غازان‌خان در ۱۲۹۵ مسلمان شد، او و وزیرش رشیدالدین فضل‌الله اصلاحات مالی و اداری گسترده‌ای را پیش بردند و رشیدالدین «جامع‌التواریخ» را نوشت که آن را اغلب نخستین تاریخ جهانی می‌خوانند. در روزگار اولجایتو نیز پایتخت تازه، سلطانیه، صاحب یکی از بزرگ‌ترین گنبدهای آجری جهان شد.

فروپاشی و میراث

یورش مغول در برخی مناطق جان‌باختگان فراوان و آسیب‌های پایدار به نظام آبیاری بر جای گذاشت، هرچند آمار تلفاتِ منابع سده‌های میانه قابل اعتماد نیست و بازسازی در همه جا یکسان نبود. با مرگ بی‌جانشینِ ابوسعید در ۱۳۳۵، قلمرو ایلخانی میان قدرت‌های محلی چون جلایریان، چوپانیان، آل اینجو، آل مظفر و سربداران تقسیم شد. میراث این دوره فرهنگ درباری فارسی‌زبانی است که به روی پیوندهای گسترده اوراسیایی گشوده بود، جایگاه تبریز به‌عنوان پایتختی بزرگ، و تصوری تازه از ایران به‌عنوان قلمرو سیاسی متمایز.

گاه‌شمار رویدادها

پرسش‌های رایج

واژه «ایلخان» به چه معناست؟

«ایلخان» را معمولاً به معنای خانِ تابع می‌دانند؛ یعنی هولاکو و جانشینانش به‌طور رسمی برتری قاآن بزرگ در مغولستان و سپس چین را می‌پذیرفتند. با این حال، در عمل ایلخانان مستقل حکومت می‌کردند.

دوره ایلخانان کی به پایان رسید؟

فرمانروایی یکپارچه ایلخانان در عمل با مرگ ابوسعید در ۱۳۳۵ به پایان رسید. پس از آن، امیران رقیب خان‌های دست‌نشانده بر تخت نشاندند و دودمان‌های محلی ایران را میان خود قسمت کردند تا آن‌که تیمور در دهه ۱۳۸۰ به ایران لشکر کشید.

رویدادهای کلیدی روی نقشه

روایت‌های راهنما

منابع: